LLiNK. Voor een eerlijke, duurzame en zorgzame wereld.

Iedere week schrijft Marc de Hond hier een weblog over de ervaring die hij tijdens de opnames van Expedition Unlimited heeft opgedaan!

Expedition Unlimited is een spannende reality-game, waarin 5 gehandicapten en 5 modellen in teams moeten samenwerken op de mooiste locaties in Zuid-Afrika om zo etappes te winnen en kans maken op de hoofdprijs van 20.000 euro. Het LLiNK-programma wordt gepresenteerd door Marc de Hond en Froukje Jansen. Expedition Unlimited is 10 weken te volgen vanaf 10 november om 21:27 uur op Ned 3. In deze weblog vertelt Marc de Hond elke week de dag na de uitzending hoe hij deze aflevering heeft ervaren.

Door Marc de Hond | 15-01-2009

Normaal gesproken schrijft Marc de Hond hier een weblog over de ervaring die hij tijdens de opnames van Expedition Unlimited heeft opgedaan! Deze week vertellen Kjeld, Cefas, Tahnee, Fleur, Celina en Joey over hun belevenissen!

Kjeld:
Elk jaar ga ik als skileraar mee met een groep kinderen die net als ik kanker hebben gehad of nog hebben. Ik weet nog goed dat ik in de skilift zat en daar telefonisch werd benaderd om met een expeditie mee te doen voor mensen met een handicap. Direct "ja" zeggen kon ik niet dus toen ik
in Nederland terug was, heb ik een gesprek gehad met de makers van het programma. Ik besloot mee te doen omdat ik aan Nederland wilde laten zien wat ik en andere mensen met een lichamelijke beperking allemaal kunnen. Voor mij is het een kwestie van in mogelijkheden denken in plaats van in beperkingen.

Omdat het best lang geleden is dat de opnames voor het programma plaatsvonden, is het best raar om jezelf terug te zien. Zeker de eerste uitzendingen waarin naar voren kwam dat het tussen mij en mijn partner Celina niet echt boterde. Over sommige opmerkingen van mijzelf kon ik erg lachen en van andere uitspraken dacht ik "oei", maar goed dat hoort er nu eenmaal bij.

In de eerste weken kreeg ik veel reacties van mensen die het erg rot vonden dat het niet zo goed ging met mij en Celina. Bij de scenes waar ik het geluid tijdens het terugkijken van de uitzendingen liever had uitgezet, kreeg ik de volgende dag juist over deze scenes complimenten uit mijn omgeving. Het is mij opgevallen hoeveel mensen uit mijn omgeving hebben gekeken naar het programma. Iedereen was enthousiast. Hoewel veel mensen ook vragen hadden over: Waarom er modellen waren uitgekozen? Waarom ik met een handbike moest fietsen? & Waarom bepaalde mensen aan elkaar waren gekoppeld?

Wanneer ik terugkijk op het programma zijn er een aantal dingen blijven hangen. Als eerste het land met zijn prachtige natuur en zijn controverse tussen arm en rijk. De prachtige plaatsen waar we zijn geweest en de mensen die we hebben ontmoet. De persoon waar ik erg veel bewondering voor heb gekregen tijdens het programma is Lisanne. Haar doorzettingsvermogen en haar wil om te winnen is geweldig om te zien. In het begin vond ik haar en Joey echt een geweldig koppel.

Ik hoop dat programma's als 'Expedition Unlimited' en gehandicapten sport steeds meer op de buis gaan komen. Nederland loopt wat dat betreft volgens mij achter op andere landen. Alsof men hier in Nederland nog niet helemaal klaar voor is voor deze onderwerpen.

Cefas:
Het is zover. 'Expedition Unlimited' is ten einde. Een super ervaring waar ik hele goede herinneringen aan over heb gehouden. Het is bijna jammer dat de afleveringen nu op zijn, maar goed aan alles komt een eind. Het is een heel leuk programma geworden en het was iedere week weer iets om naar uit te kijken. Terugkijkend vind ik het enige minpunt dat het meer een spel/wedstrijdshow is geworden en niet het adventure/realityprogramma waar ik op hoopte toen ik afreisde naar Kaapstad. Ik zou erg graag nog eens mee doen aan een programma als 'Expeditie Robinson' of 'Peking Express'.

Ik hoop dat 'Expedition Unlimited' een precedent heeft geschapen en dat producties in de toekomst minder bang zijn voor het accepteren van mensen met een ogenschijnlijke fysieke beperking. Dit programma heeft meer dan eens bewezen dat wanneer er een wil is, er daadwerkelijk ook een weg is. Ik ben dan ook blij dat ik hier aan deel mocht nemen en wil dan ook mijn beide teamgenotes en alle deelnemers bedanken voor de mooie, leuke, maar ook minder leuke momenten. Alles bij elkaar genomen is het toch een echt avontuur geworden. Ik hoop dat de kijkers net zo genoten hebben als dat ik van de deelname heb genoten. Twee kijkers, een echtpaar dat pas ouders van een zoon is geworden, hebben dat sowieso. Ze waren zeg maar fan van mij. Mede daarom en omdat zij mijn naam mooi vinden, hebben zij hun pas geboren zoontje Cefas genoemd. Erg leuk.

Tahnee:
Uit verschillende hoeken hoorde ik hoe leuk men het vond dat het onderwerp dat in 'Expedition Unlimited' centraal staat nog niet eerder op de manier belicht was zoals dat in het programma is gebeurd. Veel mensen gaan in eerste instantie er nog altijd vanuit dat iemand met een beperking veel minder mogelijkheden heeft dan iemand zonder beperkingen. Dit programma heeft de ogen van veel mensen geopend door ze te confronteren met het feit dat mensen met een beperking veel meer in hun mars hebben dan op het eerste oog te zien is. Veel mensen uit mijn omgeving namen als voorbeeld Lisanne. Lisanne heeft geen handen, daardoor is zij verplicht alles met haar voeten te doen. Lisanne laat in het programma zien dat zij juist veel meer kan met haar voeten dan dat de modellen kunnen. Ik zou mezelf namelijk nooit kunnen opmaken met mijn voeten of mijn eten ermee kunnen snijden. Lisanne, Kjeld, Samir, Shusilla en Cefas laten zien dat hun beperkingen hen uniek maken en ze een bijzondere kracht geven die zij zonder deze beperkingen nooit gehad zouden hebben. Zij kunnen volgens mij een voorbeeld zijn voor mensen met een beperking die nog niet deze bijzondere krachten hebben gevonden. Misschien kunnen deze mensen door naar het programma te kijken wel de kracht en energie halen om hun leven een extra impuls te geven. Ik hoop van wel.

De combinatie modellen en mensen met een beperking in het programma is vrij heftig omdat zowel de modellen als de mensen met een beperking worden gewezen op de dingen die zij wel hebben en de dingen die zij niet hebben. De modellen hebben van het programma vooral geleerd dat uiterlijk niet alles hoeft te zijn en je ook 'perfect' bent of kan zijn als je een beperking hebt. Het gaat om de kracht die je eruit kan putten en het karakter dat daaruit voortvloeit. Elk persoon heeft iets in zich dat zijn/haar persoonlijkheid uniek maakt. Bij sommigen is dit iets heel kleins en bij anderen is dit iets heel groots, maar bij iedereen is wel iets te vinden dat hem of haar speciaal maakt.

De reacties op de fietsraces, van zowel wij als deelnemers als van de kijkers, waren erg verschillend. Ik en ook de andere deelnemers vonden het fietsen erg zwaar. Daarbij was het ook een echte uitdaging omdat de meeste modellen uit de groep geen sporthelden zijn. Plus de fietsen waarop we moesten rijden waren geen normale fietsen maar fietsen van over de honderd kilo. Van veel mensen in mijn omgeving kreeg ik te horen dat de fietsraces in het programma minder centraal hadden mogen staan, plus er had meer verscheidenheid in de games mogen zitten. Anderen vonden daarentegen de races en de games zoals ze waren juist weer wel erg okay.

Natuurlijk heb ik ook veel reacties over mezelf gehoord. Iedereen is eigenlijk erg trots op mij. Mijn doorzettingsvermogen en karakter sprak veel mensen aan. Ik hoorde zelfs van velen dat ze het zo leuk vonden dat ik gewoon mezelf was en me niet voordeed als iemand anders. Ik ben iemand die ook altijd lacht, ben een echte doorzetter en een persoon met veel vertrouwen en die geeft om anderen. Over de andere kandidaten was men over het algemeen ook positief. Daarbij wil ik natuurlijk wel opmerken dat het programma natuurlijk niet alle minuten heeft laten zien waarin wij door de camera zijn gevolgd. Het betreft juist een compilatie van maar een paar minuten.

Bovenal heb ik veel super leuke reacties gekregen over het doel van de expeditie en de gebieden met de locals die we hebben bezocht. Mijn familie en vrienden leek het een unieke ervaring; een ervaring die ze zelf ook graag hadden willen meemaken. Deze ervaring en de nieuw ontstane vriendschappen tussen mij en de andere deelnemers zal mij mijn hele leven bij blijven. Het heeft mij in ieder geval doen groeien en verder laten ontwikkelen

Fleur:
Het einde van 'Expedition Unlimited'; het einde van een groot avontuur!
Ik kan jullie vertellen dat ik het heel erg jammer vind dat de uitzendingen erop zitten. Elke week heb ik met spanning uitgekeken naar elke aflevering en de reacties van familie, vrienden, bekenden en onbekenden. Het is echt een unieke ervaring om via de tv zulke mooie momenten opnieuw te kunnen beleven en te kunnen delen met heel Nederland. Ik heb fantastische nieuwe mensen leren kennen en nieuwe vrienden gemaakt, een bijzonder land leren kennen en mezelf kunnen ontwikkelen.

Tijdens het kijken van elke aflevering kreeg ik een bepaald gevoel. Als ik dit gevoel in een woord moet benoemen zou ik zeggen spanning. Daarbij was de deelname aan het programma ook spannend. Voornamelijk in het begin was het spannend wat er van ons verwacht werd en wat het
programma ons zou gaan brengen. Naar mate het programma vorderde was er natuurlijk spanning over het verloop van de wedstrijd. Uit het programma kun je ook duidelijk opmaken dat ik iemand ben die niet opgeeft en hard werkt. Zoals jullie weten, wisten wij vooraf niets over de aard van het
programma. Na dit avontuur durf ik best te zeggen dat ik trots ben op mijzelf. Ook ben ik een hoop ervaringen rijker geworden. Natuurlijk heb ik een beetje en bittere nasmaak over gehouden aan de finale, maar dat weegt niet op tegen alle mooie momenten die ik mee heb mogen maken.

Ik heb niets anders dan positieve gevoelens over het programma, mijn mede kandidaten en de crew. Bij deze wil ik iedereen heel erg bedanken voor zijn steun, positiviteit en kracht voor, tijdens en na 'Expedition Unlimited'!

Celina:
Ik heb genoten van het terugkijken naar 'Expedition Unlimited'. Het was heel leerzaam om mezelf vanuit een ander perspectief te bekijken. Ik vind het wel jammer dat heel veel moois aan mij voorbij is gegaan, omdat ik daar zo bezig was met het spel. Vaak zie ik dingen terug op televisie en dan denk ik 'Was ik daar ?!'. Ik heb veel leuke reacties gehad. Alles heb ik gegeven wat er in mij zat, dat was alleen vaak niet genoeg met zulke sterke concurrenten. 1 voordeel, die enge nare dwerg 'de Tokoloshi' heeft mij gelukkig met rust gelaten. Ik zou het heel leuk vinden als er nog 2e serie van ' Expedition Unlimited' komt. Dan kan ik de reeks met een objectief oog bekijken. Ik wil de overige kandidaten en iedereen achter de schermen bedanken voor deze onvergetelijke ervaring. Daar kan geen 10.000 of 20.000 euro bovenop. Dat beseffen de winnaars zich denk ik ook wel. Hun echte prijs was de levenservaring die ze hieraan hebben overgehouden! Bedankt !

Joey:
Met plezier heb ik de 10 uitzendingen van 'Expedition Unlimited' gekeken. Tijdens het kijken van deze afleveringen keek ik met een positief gevoel erop terug. Mijn mooiste ervaring van 'Expedition Unlimited' was het proeven van een ander cultuur. Wat ik zelf als minder heb ervaren was het onverwacht wisselen van de deelnemers. Dit voelde voor mij als een groot probleem in mijn strijd naar de finale. Ik had het dan ook erg naar mijn zin met Lisanne als mijn partner. Alleen al die positieve energie die zij uitstraalt. Jammer maar niet getreurd. Ik heb de souvenir van 10 afleveringen mee naar huis genomen. Ondanks alles kreeg ik van mensen in mijn omgeving alleen maar positieve reacties over hoe ik in het spel zat. Ik kreeg zelfs te horen dat mensen zich zelfs met mij kunnen identiferen en zich door dit gevoel niet alleen op de wereld voelen maar zich juist sterker voelen.

Het fietsen was het belangrijkste onderdeel van het programma. Van veel mensen kreeg ik te horen dat aflevering 9 de leukste was om naar te kijken omdat wij tijdens de fietsrace opdrachten moesten vervullen. Het was door deze opdrachten spannender om naar te kijken. Tijdens de andere races was het echt alleen maar fietsen en nog eens fietsen en dan ook nog eens zo snel mogelijk. Dat was mega zwaar, maar goed dat hebben jullie kunnen zien. Verder viel het mij niet op dat ik moest samenwerken met mensen die leven met een lichamelijke beperking. Wel heb ik gezien dat iedereen zowel een negatief als een positieve kant van zichzelf heeft laten zien. Het was dan ook best zwaar om bijna 24 uur per dag met elkaar een maand lang op elkaars lip te zitten en tegelijkertijd samen aan een race deel te nemen.

Ik hoop dat veel mensen met plezier naar het programma hebben gekeken.

Door Marc de Hond | 07-01-2009

Onvergetelijke reis
Expedition Unlimited - Dagboek afleveringen 8 en 9

De expeditie loopt tegen het einde. Nog een weekje en dan weten we welk team de felbegeerde 20.000 euro in de wacht gaat slepen. Het damesteam staat aan het eind van aflevering negen weer bovenaan en gaan dus als favoriet de laatste aflevering in. Het groene team van Cefas en Thanee heeft nog maar drie minuten achterstand op koplopers Lisanne en Fleur. Slechts één minuut daar weer achter komt het mannenteam van Kjeld en Ronald, en zij hebben ook nog eens de Tokoloshi in hun bezit. Zij kunnen dus nog een ander team saboteren in de finale.

Alledrie de ploegen maken nog volop kans op de eindzege. Het wordt een minutenspel. Wie had een maand geleden kunnen bedenken dat Expedition Unlimited zo een spannende ontknoping zou krijgen? Daarna volgt nog de grote vraag of het winnende team het geld gaat delen, of dat er nog een onderlinge strijd komt om het totale bedrag.

Straatverkopers
Maar zover is het nog niet. Eerst even terug naar vorige week. In het spel in aflevering 8 kruipen de kandidaten in de huid van straatverkopers. Als toerist word je op vakantie vaak lastig gevallen door allerlei lui die je van alles proberen aan te smeren. Dat is gauw vervelend, maar voor die mensen is het bittere noodzaak. Zij moeten hun spullen verkopen om te overleven. Dus wij vonden het interessant om te zien hoe onze kandidaten het in deze rol zouden doen. Ze moesten houtsnijden en hun beelden verkopen aan toeristen. Erg mooi werden de kunstwerken niet, maar met mooie verkooppraatjes werden er wel mooie bedragen opgehaald.

Spectaculaire beelden
De zwaarste en langste race van de hele expeditie volgde de dag daarop. Deze race werd niet alleen gefilmd door onze volgwagens (elk team heeft een eigen camera-auto met daarin een chauffeur, een redacteur en een cameraman), maar dit keer was er ook een helikopter mee om de race te filmen. Ik stond met de kandidaten aan de start en boven ons zweefde de heli die normaal gesproken vooral gebruikt wordt om natuurfilms te maken voor Discovery Channel. Het leverde waanzinnig spectaculaire beelden op. Het traject van ruim 30 kilometer over de dirtroads door de bergen van Mpumalanga betekende een uitputtingsslag voor de kandidaten. Groot respect dat ze allemaal het hele traject hebben afgelegd.

Tijd voor de kandidaten om even uit te rusten. Misschien interessant om te vertellen dat de kandidaten in dit soort avonturenprogramma’s zoveel mogelijk worden afgezonderd van de presentatoren en de crew. Meestal verblijven ze in aparte hotels, er wordt zoveel mogelijk apart gegeten en de kandidaten hebben hun eigen vervoer. Het is belangrijk om die afstand te houden, zodat de deelnemers zich op het spel kunnen blijven concentreren en niet worden afgeleid door dingen die ‘buiten beeld’ en achter de schermen gebeuren. Zij beleven hun avontuur en de cameraploeg filmt alles van afstand. Dit betekent voor mij als presentator ook dat ik de kandidaten eigenlijk alleen spreek als ik ze de opdrachten geef bij de games, bij de finish en bij de uitslagen. Voor de rest houd ik ook afstand, zodat ik altijd onpartijdig de games kan leiden.

Tondeuse
In aflevering 9 moet er goud gezocht worden. Samir kiest ervoor om de verlaten goudmijn in te gaan in plaats van zijn partner Celina. Samir’s rolstoel past niet door de ingang en daarom legt Samir het lange traject helemaal kruipend af. De mijnlamp houdt hij stevig tussen zijn kaken geklemd. Groot respect voor Samir’s prestatie. Alleen jammer dat wiskunde niet zijn sterkste kant is, en dat hij de envelop kiest met de minste voorsprong. Tussen de games in scheert Lisanne het hoofd kaal van Kjeld, en dat doet ze met de tondeuse tussen haar voeten.

Kracht van het programma
Ik geniet van dit soort unieke momenten die de bijzondere samenwerking van de teams in Expedition Unlimited oplevert. Wie er volgende week de finale ook wint: het was een onvergelijkelijke reis, met unieke kandidaten. De tien deelnemers zijn de kracht van het programma. Geweldig geselecteerd door onder andere Isabelle Brinkman. Onze deelnemers hebben wat mij betreft volledig bewezen dat het zeer onterecht is dat er in andere Nederlandse programma’s tot nu toe nooit plek was voor kandidaten met een beperking. Laten we hopen dat dit met ingang van 2009 voorgoed verandert.

Door Marc de Hond | 22-12-2008

Zuid Afrikaanse problemen
Expedition Unlimited - Dagboek afleveringen 6 en 7

Met nog drie afleveringen te gaan hebben Lisanne en Fleur de koppositie weer overgenomen, nipt. De top drie staat nog slechts enkele minuten van elkaar af. Het is elke week stuivertje wisselen aan kop van het klassement. De strijd om de hoofdprijs lijkt inmiddels te gaan tussen het groene team van Cefas en Thanee, het gele mannenteam en het blauwe damesteam. Geen enkel team kan het zich nu nog permitteren om fouten te maken. Dat is te merken aan de kandidaten. Gingen de gesprekken aan tafel en voor het slapen gaan voorheen nog wel eens over hun leven in Nederland, nu praten ze vooral over het spel, de voorsprongen, Tokoloshi's en de zwaarte van de aankomende race.

Is er dan geen aandacht voor iets anders dan het 'spel'? Jawel. De kandidaten zijn onder de indruk van wat ze onderweg tegen komen. Alleen al het schitterende Zuid Afrikaanse landschap, waarin het helemaal niet erg is om soms reisdagen te maken van zeven uur. Je kan hier oneindig uit het raam blijven kijken terwijl de ene mooie vallei wordt afgewisseld door de volgende.

Maar in Expedition Unlimited komen de kandidaten ook in aanraking met de dagelijkse beslommeringen van de plaatselijke bevolking. Zoals in het dorpje van Tembeh, waar de teams water moesten halen en koken. Voor ons programma een eenmalig spel, voor de bevolking hier is het elke dag weer realiteit: water uit de rivier halen en koken op een vuurtje om het te kunnen drinken. Zuid Afrika is een land van uitersten. Zo zijn er hypermoderne steden, maar ook plaatsen waar geen gas, elektriciteit en stromend water is. Drinkwater is op veel plaatsen op aarde een groot probleem. Als bij ons in Nederland bij een verbouwing het water er een middagje uit ligt vinden wij dat al vervelend. Stel je voor dat je elke dag kilometers moet lopen om vers water te halen.

Bij het 'stropersspel' komt een ander groot Zuid Afrikaans probleem aan de orde: gewetenloze lieden die zeer wreed en bloederig optreden. Hun motivatie is de hoge beloning... de hoorn van een neushoorn kan zo 300.000 dollar opleveren. De beesten worden daardoor met uitsterven bedreigd. Gelukkig doet het WNF veel goed werk in Zuid Afrika om de zwarte neushoorn te beschermen. Zo trainen ze rangers en financieren ze projecten waar gewerkt wordt aan de bestrijding van stropers.

Dit stropersspel is mijn favoriete spel in de serie. Zelf volgde ik de ontwikkelingen tijdens de opnames vanuit een jeep. Ik had zelf een walkie talkie en kon de teams niet zien, maar ze wel tegen elkaar horen praten. Eigenlijk was dat al plezier genoeg. Om dit spel te winnen waren de kandidaten volledig van elkaar afhankelijk. De een wist waar de stroperssporen lagen, de ander moest ze fotograferen. Wat een verschil: de rustige communicatie tussen Lisanne en Fleur bij team blauw, en het geschreeuw van de mannen van team geel. Ik had wel een beetje medelijden met team rood, waarbij Celina door de onduidelijke aanwijzingen van Samir al meteen de eerste afslag miste en koppig weigerde terug te keren.

Volgende week kunnen de kandidaten hun borst nat maken. De langste en zwaarste etappe voert ze door de bergen.

Door Marc de Hond | 08-12-2008

Partnerruil
Toen de kandidaten in Kaapstad voor het eerst aan elkaar werden gekoppeld, waren de teams door ons - de programmamakers - samengesteld. Vandaag mochten ze het voor de 5e etappe een keer met een andere ploeggenoot proberen. Voor sommige kandidaten was het een pijnlijk afscheid, maar anderen wisten niet hoe snel ze de kans om met een ander te fietsen moesten aangrijpen. Ronald en Shushila leken opgelucht dat ze niet meer samen op de zwarte fiets hoefden te kruipen. Tussen Kjeld en Celina heeft het ook nooit echt geboterd. Kjeld's opluchting was op zijn gezicht af te lezen nu hij zichzelf opeens - doordat Ronald bij hem op de Gele Fiets is gestapt - weer tot de kanshebbers rekent op de eindoverwinning. De twee lange mannen vormen een gevaarlijke combinatie. Bij elke kleine helling bergaf duiken hun kale hoofden naar voren om op die manier zo hard en aerodynamisch mogelijk af te dalen.

Er had nog een tweede mannenfiets kunnen ontstaan als Cefas en Joey samen waren gegaan. Maar Cefas was bang dat hij zich in de groep onmogelijk zou hebben gemaakt als hij zo een sterk team had gevormd. Blijkbaar is bij Cefas een goede band met de groep belangrijker dan een overwinning aan de eindstreep. Hij vormt een leuk stel met Tahnee.

Als de mensen die mij aanspreken over Expedition Unlimited representatief zijn, dan is Lisanne de favoriete kandidaat van de kijkers. Het is ook zo een geweldig leuk mens. Ze straalt liefde en kalmte uit, staat optimistisch en realistisch in het leven, en blijft volledig haarzelf. Lisanne laat zich niet gek maken door al die druktemakers om haar heen. Geweldige girlpower dat Fleur en Lisanne samen de uitdaging aan willen gaan op de blauwe fiets. Ze trappen overigens erg stevig door samen, en op basis van hun eerdere prestaties staan ze er zelfs het best voor van allemaal. De dames gaan aflevering zes van start als de koplopers.

Joey had het heel moeilijk met het idee om verder te moeten fietsen zonder Lisanne naast hem, die hij vorige week nog zo in vertrouwen had genomen. Hoe zal het gaan klikken tussen Joey en Shushila? En kunnen Samir en Celina, die tot nu toe allebei nog geen overwinningen hebben geboekt, elkaar versterken en op de rode fiets voor verrassingen zorgen?

Bij het scorebord kregen de teams nog een allerlaatste keus: terug naar de oude teams of doorgaan in je nieuwe team. Met een krappe meerderheid worden het de nieuwe teams. In de ranglijst staat alles opeens weer een stuk dichter bij elkaar, het wordt steeds moeilijker om de winnaar te voorspellen. Welk team is nu jouw favoriet voor de eindzege?

Door Marc de Hond | 01-12-2008

Acceptatie
Een dag voor Etappe Vier aan de Oostkust van Zuid Afrika heb ik deze zelf gereden. Het was werkelijk prachtig. Overstekende apen op de weg, zebra’s en giraffes die hele stukken met ons meeliepen. Ik vertelde dit bij de start aan de kandidaten: vandaag wordt geweldig! Ik verheugde me op de prachtige shots die deze etappe op zouden leveren. Maar ongelofelijk, wat een tegenvaller... vandaag - de dag van de race - waren de dieren van de dag ervoor nergens te bekennen.

Het gaat er heftig aan toe deze aflevering. Tijdens de race, maar ook 's avonds op de camping. Bij het kampvuur krijgt Shushila het aan de stok met de andere kandidaten. Ze is absoluut niet op haar mondje gevallen en lijkt de rest prima in haar eentje aan te kunnen. Als de kandidaten met elkaar praten over hoe het is om te leven met een handicap, schiet bij Shushila een onhandige - maar goedbedoelde - opmerking van Kjeld volledig in het verkeerde keelgat.

Als mensen met een beperking praten over 'acceptatie' vind ik dat interessant. Shushila vindt mensen met een handicap 'not her kind of people'. Ze denkt over de andere kandidaten met een beperking, dat zij nog niet verwerkt hebben wat ze is overkomen. Zelf zit ze totaal niet met haar rolstoel, zegt ze. Ze is ze daar ook nooit mee bezig. Ze gaat zelfs niet eens met mensen met een handicap om, ze blijft niet graag in 'dat wereldje' hangen, de anderen wel. Vaak zijn mensen die zich enorm zelfverzekerd voordoen, eigenlijk heel onzeker. Zou Shushila écht zo zelfverzekerd zijn, en echt nooit een probleem hebben met haar situatie, of is het toch een pose?

Bij mijn boekpresentatie in augustus van dit jaar heb ik gezegd dat ik niet weet in hoeverre het mogelijk is om ooit helemaal 'klaar te zijn met verwerken' van tegenslag. Ik heb het idee dat ik zelf al heel ver ben, maar wanneer ben ik nou echt helemaal klaar?

Als persoon met handicap kan je je totaal okay voelen met wie je bent. Je kan je handicap volledig accepteren. Je kan zo min mogelijk bezig zijn met wat je níet meer kan, vooral focussen op wat je nog wél kunt. Je kan je het grootste deel van de tijd lekker in je vel voelen zitten. Niets aan de hand: life goes on.

Toch kan er altijd een moment komen van terugslag. Een moment van heftige fysieke pijn, of misschien een vervelende confronterende situatie: je kunt ergens niet naar binnen waar je heel graag heen had gewild, of iemand maakt een heel vervelende opmerking. Hoe lang de handicap er al is, en hoe goed je leven en lichaam daar ook aan zijn aangepast; ik denk dat dit iedereen met een beperking op een onbewaakt moment toch nog eens kan overkomen.

Zou Shushila echt die zwakke momenten nooit kennen? Of zij haar handicap zoveel beter heeft verwerkt en geaccepteerd dan Kjeld, Lisanne, Cefas en Samir durf ik niet zomaar te zeggen. Ik heb het idee dat ze alle vijf hun weg heel aardig hebben gevonden. Onze vijf modellen lijken het de afgelopen etappes vooralsnog vaak moeilijker met zichzelf te hebben dan hun teampartners.

Volgende week wacht een grote verrassing... de teams worden aardig door elkaar geschud. Wat betekent dit voor de onderlinge verhoudingen? Expedition Unlimited komt nu pas echt op stoom.

Door Marc de Hond | 24-11-2008

Samen de zee in
In een strandtentje in het haventje van Kalkbay spreek ik een groepje lokale studenten. Ze hebben ons met vijf camera’s zien filmen in de baai. Ze zijn verbaasd, ze hebben hier nog nooit een cameraploeg gezien. “Meestal wordt gefilmd in de belangrijke grote plaatsen,” zegt een meisje. “Niet hier, er komen hier zelfs vrijwel geen toeristen”. Dat is óók Expedition Unlimited, wij gaan op zoek naar het echte Zuid Afrika. Kalkbay is prachtig. Een klein haventje met zeehonden, een baai met een strandje, en een fanfarebandje dat feestelijk aan onze kandidaten voorbij trekt.

Bij de opdracht vandaag stuurde ik alle teams de ijskoude zee in om vissen uit drijvende koffers te halen. Ik vond het indrukwekkend om iedereen zo bezig te zien. Shushila die met rolstoel en al de zee inrijdt. Samir die over het strand hupst. Wat ook prachtig is om te zien is dat de teamgenoten - die elkaar nog maar een paar dagen kennen - al zo goed op elkaar ingespeeld lijken te zijn. Stoere Ronald die soms keihard uit de hoek kan komen, maar die op het strand voortdurend in de weer is om zijn teamgenote Shushila te assisteren waar dat kan. Hij brengt haar een badjas en helpt haar het laatste stukje van haar rolstoel naar de zee: alsof hij nooit anders heeft gedaan. De twee verschillende werelden die in het programma geforceerd zijn samen gebracht beginnen echt te integreren. ’s Avonds zitten de kandidaten aan tafel, iedereen is overgestapt op een normale stoel. Als je af moet gaan op de koppies boven tafel moet je echt even goed kijken om te zien wie er nou een fysieke beperking heeft en wie niet. Ikzelf zie het niet meer.

Als presentator van het spel bekijk ik alles van een afstand, en ik moet soms streng zijn richting de kandidaten. Toch ben ik vooral erg trots op wat zij hier voor prestaties neerzetten en hoe hard ze er voor gaan. De fietsetappe is niet heel lang dit keer, maar wel loodzwaar. Er moet worden gereden over een slechte weg, die ook nog eens bergop gaat. Bij Team Geel zijn Kjeld en Celina van plaats gewisseld. Kjeld gaat met één been fietsen, Celina moet nu handbiken. Team Geel kan als enige team variëren van plek. Het blijkt geen succes, binnen een paar honderd meter zijn ze weer terug gewisseld.

Cefas rijdt zich helemaal te pletter. Na de finish zegt hij dat het de grootste krachtinspanning is die hij ooit gepleegd heeft. Team Groen zet ondanks dat ze gesaboteerd zijn met de Tokoloshi een scherpe tijd neer. De andere teams staan op achterstand. Sommige teams zijn geïntimideerd door het sterke fietsen van Cefas en Fleur en lijken er al vanuit te gaan dat Team Groen onverslaanbaar is. Maar in Expedition Unlimited gaat het niet alleen maar om fietsen, er komt ook tactiek bij kijken en er zijn altijd spellen te spelen, voorsprongen te verdienen en Tokoloshi’s te verdelen. Ik denk dat er nog een hoop kan gebeuren.

Door Marc de Hond | 17-11-2008

Afzien in de wijnstreek
De kandidaten zijn uit het mooie Tabel Bay hotel in Kaapstad vertrokken en moeten in stallen gaan slapen op een oude boerderij in de wijnstreek van de Westkaap. Zuid Afrika heeft veel verschillende gezichten. Het landschap in de regio waar we nu zijn lijkt als twee druppels water op dat van Frankrijk, alleen rijden de auto’s hier links en niet rechts.

Voordat er in de oude Hollandse boerderij overnacht kan worden moet eerst het beddenspel gespeeld worden. Elk bed dient door de teams te worden verhoogd door er stenen onder te plaatsen. Deze stenen moesten eerst van de ene naar de andere kant van de binnenplaats worden getild.

Mijn hoop is dat het in Expedition Unlimited vooral zal gaan om doorzettingsvermogen en samenwerking, en dat de lichamelijke beperkingen van een aantal kandidaten daarbij slechts een klein onderdeel zijn – niet de hoofdmoot. In deze eerste opdracht kwam het er wat mij betreft al meteen prachtig uit! Ik vond het bijzonder om te zien hoe er door de teampartners
werd samengewerkt. De ene ploeg had een duidelijke tactiek bedacht, anderen moesten het vooral hebben van kracht en snelheid. Ik was onder de indruk van Lisanne - die ondanks dat ze een deel van haar armen mist - toch telkens twee stenen tegelijk mee wist te slepen. Bij team groen bleef Cefas bij het bed op de grond zitten terwijl Fleur heen en weer rende en de stenen naar hem gooide.

Iedereen doet waar hij het beste in is, en de opdracht wordt gewonnen door het team waarbij de partners dit het best van elkaar weten in te schatten, verdelen en uitvoeren. Winst in de opdrachten is belangrijk want daarmee verdien je belangrijke voorsprong voor de zware race die de volgende dag volgt.

Fietsrace
De fietsrace werd een heftige emotionele etappe. De teams werden voor het eerst geconfronteerd met boosheid en teleurstelling: onderlinge spanningen, lekke banden, lange afstanden. De uitputting was vaak op de gezichten af te lezen. Het fietsen is dan ook écht heel erg zwaar, vooral het handbiken. Ik heb de fietsen voordat we naar Zuid Afrika vertokken zelf in Nederland uitgeprobeerd en het is echt heel heftig om zo lang in de warme zon grote stukken te moeten afleggen. Zeker als je dat - zoals onze kandidaten - moet
doen zonder dat je er van te voren specifiek op getraind hebt.

De teams weten nu in ieder geval dat Expedition Unlimited geen vakantiereisje is. Er zal keihard geknokt moeten worden om de overwinning te behalen. Cefas is vooralsnog de fanatiekste speler van allemaal. Als ik de tussenstand doorgeef schrijft hij driftig mee op zijn blocnootje.

Door Marc de Hond | 13-11-2008

Op visite bij Giel!
Vanochtend waren we met een Expedition Unlimited delegatie bij GIEL te gast op 3FM. Froukje, Kjeld, Fleur, Lisanne en ik vertelden over onze avonturen in Zuid Afrika. Giel had tenslotte nog een opdracht: hij deelde de groep in twee teams, Froukje en Kjeld waren het ene team, en Lisanne en Fleur het andere. Iedereen moest een belediging over mensen met een handicap en over modellen bedenken. Hoe dat gegaan is, hoor je hier en hier.

Door Marc de Hond | 11-11-2008

Verrassende aankomst in Kaapstad
Bijna een jaar geleden hoorde ik voor het eerst van het idee van Expedition Unlimited. Een avonturenprogramma in Zuid-Afrika waarin vijf teams, elk bestaand uit een model en iemand met een lichamelijke beperking tegen elkaar zouden strijden. Ik was meteen razend enthousiast! Dit was een programma waar ik op zat te wachten. Kandidaten met en zonder beperking zijn volledig aan elkaar overgeleverd en moeten goed met elkaar samenwerken om de eindstreep te halen.

De kandidaten wisten vooraf niet veel over het avontuur waaraan ze begonnen: alleen dat het vijf weken zou duren. Beide groepen kandidaten vlogen daarom ook, zonder dat ze dit van elkaar wisten, met aparte vluchten naar Kaapstad. De vijf modellen wisten dus nog niet dat ze voor het spel aan mensen met een handicap gekoppeld zouden worden, en vice versa.

Sinds ons vertrek van Schiphol naar Kaapstad zijn de deelnemers van Expedition Unlimited voortdurend stiekem bij mij en de crew aan het vissen naar informatie. Ze proberen er subtiel achter te komen voor wat voor programma ze zich nou eigenlijk hadden opgegeven. Ik moet continu op mijn woorden letten om niets van de verrassingen te verklappen.

Als we arriveren in Kaapstad valt het contrast tussen de oneindig grote sloppenwijken - de Townships - en de moderne wolkenkrabbers in het centrum me als eerste op. Het is een waanzinnig mooie stad ingeklemd tussen de Tafelbaai en de beroemde Tafelberg, met vlak voor de kust het misschien nog wel beroemdere Robbeneiland.

Walkietalkies
Op de eerste opnamedag wordt dan eindelijk een hoop duidelijk voor onze kandidaten. De twee groepen zullen elkaar voor het eerst ontmoeten tijdens de eerste opdracht en daarmee worden de koppels voor de komende weken gevormd. Als ik met Froukje (Jansen) de kandidaten heb geïnstrueerd en het startsein heb gegeven, reizen we meteen door naar de finish om daar via de walkietalkies van ons productieteam gespannen te luisteren naar elk stukje informatie die uit de koers komt. Spannend: hoe gaan kandidaten met en zonder handicap het vinden? Als aan het eind van de dag iedereen gearriveerd is, lijkt op het eerste gezicht iedereen het goed met elkaar te kunnen vinden. Is dat écht zo, of doet men maar alsof?

De teams zijn ook enthousiast over onze voertuigen: de duofietsen. Ik vind ze geweldig; ze zijn speciaal voor Expedition Unlimited gemaakt. De ene kandidaat trapt met zijn benen, de andere met zijn handen. Het is de eerste fiets ter wereld waar mensen op deze manier gelijkwaardig kunnen trappen. Nu fietsen ze nog lekker op asfalt, maar zijn de kandidaten straks ook nog blij met hun fietsen als ze horen dat ze ermee over Afrikaanse bergen en dirtroads moeten rijden?

Speculeren
Nu de teams bekend zijn, begint het speculeren over wie er favoriet is voor de eindoverwinning. Zijn het de krachtpatsers Shushila en Ronald? Of misschien toch ex-handbike kampioen Cefas met de sterke paaldansbenen van Fleur, of toch Joey en Lisanne, die als enigen met twee paar benen mogen fietsen? Of wint Tahnee met basketballer Samir, die op-en-top gemotiveerd is, ijzersterk en supersnel in zijn rolstoel? Kjeld is ook een supersterke gast en een voormalig Paralympische sporter, dus ook hij en Celina mogen ondanks een slechte start niet onderschat worden.

De eerste etappe wordt gewonnen door Ronald en Shushila. Nu op naar de wijnstreek. Expedition Unlimited is begonnen!

Wat kun jij doen?